TV-serie

Wie een goede reden zoekt om een abonnement op Prime aan te schaffen, hoeft enkel te kijken naar de fantastische reeksen die tegenwoordig geprogrammeerd worden op de filmkanalen, series waar de omroepen die via de kabel beschikbaar zijn vaak niet genoeg aandacht aan hebben besteed, zoals het fantastische ‘The 4,400’ en (voor wie ook Sci-fi Channel kan ontvangen) natuurlijk ‘Battlestar Galactica’, de beste sf-reeks sinds ‘Babylon 5’. Er zijn echter nog meer pareltjes te vinden op de Primezenders zelf, zoals ‘Deadwood’ en ‘The Wire’. Die laatste reeks haalt een zelden geziene 98 procent (ACHTENNEGENTIG!) op Metacritic.com (met een laagste recensie van 80 procentpunten) en wie zich de moeite getroost om ‘The Wire’ enkele afleveringen lang te volgen, begrijpt al snel waarom.

Nieuwe kijkers zullen wel even geduld moeten uitoefenen, want de eerste aflevering van het vierde seizoen is vrij moeilijk te volgen. Wie series gewend is die enkel focussen op twee tot vijf personages, zal mogelijk moeite hebben met de zeer uitgebreide bezetting die ‘The Wire’ inmiddels bevolkt, alsook met het feit dat sommige mensen elkaar gewoon nooit tegen het lijf lopen, al hebben hun acties mogelijk wel consequenties voor de anderen. Pas rond de derde episode beginnen de verschillende verhaallijnen zich duidelijker op te dringen, maar op dat moment is het al moeilijk om niet geboeid te blijven kijken naar de hele serie.

‘The Wire’ draait rond de problemen waar de Amerikaanse stad Baltimore mee te kampen heeft. We hebben het dan niet over het soort perikelen waar de ‘Desperate Housewives’ mee te kampen krijgen, maar realistische thema’s als drugs, racisme, politiek, subculturele verschillen, armoede en onderwijs. Daartoe volgen we 13 afleveringen van maar liefst 60 minuten lang de lotgevallen van een voornamelijk zwarte bezetting. Baltimore kent namelijk heel wat Afrikaans Amerikaanse burgers, waardoor een gehaaide blanke politicus als Tommy Carcetti (Aidan Gillen) heel wat moeite heeft om zich door te zetten. Tommy’s ‘fucks’ zijn dan ook niet van de lucht, maar gelukkig voor hem maakt de huidige burgemeester, de zwarte maar minstens even corrupte Royce (Glynn Turman), ook de nodige fouten… Zoals zich laten pijpen door zijn secretaresse.

Ondertussen heeft de dood van drugdealer Stringer Bell in het vorige seizoen ervoor gezorgd dat het aantal moorden lijkt te zijn afgenomen, maar dat is eigenlijk niet helemaal juist. Een duo dat we al kennen uit het verleden is namelijk (na een hilarische scène in de supermarkt) begonnen met een reeks niet al te opvallende nagelgeweermoorden. Onder de lichtere criminelen vinden we ook een groepje van vier kinderen terug, die al vanaf de eerste aflevering erin slagen om een rivaliserende bende serieus ‘pissed off’ te maken door hen te bombarderen met urinegranaten. Onder hen bevindt zich ook Duke (Jermaine Crawford), een verlegen jongen die vaak het mikpunt vormt van grappen omdat hij stinkt (het water werd al een poosje geleden afgesloten bij hem thuis) en vuile kleren draagt (omdat zijn familie zijn oude kleren steelt om er drugs mee te kunnen kopen). Duke trekt gaandeweg echter de aandacht van niemand minder dan Roland ‘Prez’ Pryzbylewski (Jim True-Frost), de politieagent die tijdens het vorige seizoen per ongeluk een collega doodde en nu leraar is geworden. Hij is degene die als eerste het echte potentieel van Duke ontdekt en zich over de jongen begint te ontfermen. Dat gebeurt op de achtergrond van de school, die te kampen heeft met gedesillusioneerde leraars, te weinig middelen en moeilijk op te voeden jongeren. Ook boksinstructeur Cuddy (Chad L. Coleman) en politiemajoor ‘Bunny’ Colvin (Robert Wisdom) proberen hun steentje bij te dragen aan de opvoeding van kinderen, maar net als Prez krijgen ze daarbij te kampen met de nodige obstakels.

Verder worden ook de lotgevallen binnen het politiedepartement en het wereldje van de drugdealers gevolgd. Ja, dit zijn dealers die constant woorden als ‘nigga’, ‘fuck’ en een uitgebreide woordenschat aan ‘street slang’ in de mond nemen, maar dat betekent niet dat deze jongens dom zijn. Er wordt geanticipeerd, er wordt proactief gedacht en er worden ook deals gemaakt met politieagenten en anderen die een stokje zouden kunnen steken in de eigen drugshandel. Het geheel aan subplots en individuele portretten zorgt voor een heel rijk tapijt waarop de huidige situatie in Baltimore perfect af te lezen valt. Een portret dat misschien wel een realistischer en duidelijker beeld geeft van de stad dan een documentaire op twee uur zou kunnen doen.

‘The Wire’ blijft ook in zijn vierde seizoen een niet altijd even gemakkelijke serie die zich langzaam maar zeker reveleert. Bedenker David Simons blijft zijn tijd nemen om alle evenementen stapje voor stapje uit de doeken te doen, al is deze jaargang iets lichter van toon dan de vorige. De vertolkingen zijn vaak levensecht, de straten zien er grauw en ongezellig uit, de personages gaan door een heel scala aan emoties, maar toch ontlokt ‘The Wire’ geregeld een glimlach. Een serie die zoveel emoties kan losmaken moeten we dan ook gewoon aanbevelen. O, ja: Omar Little is ook weer terug en de tweedelige documentaire is voor een keer écht boeiend, net als de zes audiocommentaren die door David Simmons, de acteurs en de crew zijn aangeleverd.

Technische Fiche:

Regie: Joe Chappelle, Ernest R. Dickerson, Clark Johnson, e.a.
Producer: Karen L. Thornson
Scenario: David Simon, Ed Burns, e.a.
Editor: Kate Sanford e.a.
Cinematografie: Russell Lee Fine, David Insley

Wendell Pierce
John Dornan
Deirdre Lovejoy
Sonja Sohn
Domenick Lombardozzi
Lance Reddick
Seth Gilliam
Jim True-Frost
Michael K. Williams
Aidan Gillen
Robert Wisdom
Chad L. Coleman
Jermaine Crawford

Met dank aan Warner Brothers
Meer info: www.warnerbros.be

Dirk Vandereyken ****