Romantische komedie

Vaak beginnen we onze besprekingen met een soort beknopte samenvatting van de film. In het geval van het door Robin Williams vooruit gedreven ‘License to Wed’ is dat echter niet aangewezen, aangezien het niet erg duidelijk zou zijn dat het hier om een (min of meer romantische) komedie gaat en niet om een of andere donkere thriller.
Met dat in het achterhoofd kunnen we Ben Murphy (John Krasinksi, die Jim speelt in het Amerikaanse ‘The Office’) en Sadie Jones (Mandy Moore) introduceren, twee eerlijk gezegd vrij saaie jongvolwassenen die, te oordelen aan hun T-shirts, allebei aan het gezellige Northwestern studeerden, een universiteit aan de kust van Lake Michigan.

Ben is een doetje die beroepsmatig zowel iets doet dat met basketbal te maken heeft als voor Home Depot werkt, terwijl Sadie een schijnbaar lichtjes oppervlakkige controlefreak is die net met een bloemenzaak is begonnen. In het eerste kwartier van ‘License to Wed’ leren deze twee mensen elkaar kennen, geraken ze verloofd en trouwen ze, zodat er snel kan begonnen worden met de premisse waar de prent eigenlijk om draait. Sadie wil namelijk absoluut trouwen in St. Augustine’s, de kerk waar een familielid van haar ooit het glazen raam voor heeft ontworpen. Daar ontmoet het verloofde koppel de krankzinnige dominee Frank, die we leren kennen terwijl in een grappige scène een groepje kinderen de tien geboden aanleert middels een spelletje à la ‘Rad van Fortuin’. Frank heeft echter slecht nieuws: De eerstvolgend beschikbare trouwdag is pas over twee jaar… Tenzij beiden akkoord gaan met een ‘voorhuwelijkscursus’ van drie weken, waarna ze onmiddellijk in de echt kunnen treden.
Hoewel Ben het (terecht) een raar idee vindt, gaat hij – zoals tijdens de rest van de film geregeld gebeurt – onder druk van zijn toekomstige echtgenote akkoord. Tijdens de eerste cursusdag wordt het al echter duidelijk dat Frank zijn cursisten probeert onder druk te zetten. Ben en Sadie moeten meedoen aan een soort rollenspel waarin ze hun gevoelens de vrije loop moeten laten gaan. We hebben echter te maken met een héél braaf en dus weinig begeesterend duo, want de opgelegde situatie – met de auto verdwalen en dan autopech krijgen – inspireert Ben en Sadie enkel tot een aangename samenwerking. Nadat een ander aanwezig koppeltje met het nodige geschreeuw en een aantal heen en weer geslingerde verwijten toont hoe het wél moet, krijgen Ben en Sadie echter een ‘herkansing’ van dominee Frank, die wil duidelijk maken dat een partner ook de nodige stress kan veroorzaken. ’s Mans gedachtegang is duidelijk gestoord, maar ergens ook realistisch, want hij lijkt te menen dat mensen best ook elkaars negatieve karaktertrekken leren kennen voor ze met elkaar trouwen. De manieren waarop hij samen met zijn jeugdige partner en dominee-in-training ‘Choir Boy’ (Josh Flitter) zijn punt probeert te maken, komen echter regelrecht uit het Handboek voor Serieus Geflipte Mensen.
Onze dominee provoceert het verloofde koppeltje tot discussies (zoals over het aantal gewenste kinderen), zet Ben aan om zijn schoonouders (waaronder papa Peter Strauss) uit te dagen, laat zijn twee cursisten beloven om drie weken lang geen seks te hebben, geeft hen in een hilarische scène twee robotbaby’s mee die geregeld beginnen te wenen en zelfs in hun luier plassen (waardoor Ben uiteindelijk over zijn toeren geraakt en zijn simulatiekinderen molesteert) en test het vertrouwen dat Ben en Sadie in elkaar hebben door een van hen geblinddoekt door de stad te laten rijden.
Onze collega-recensenten hadden redelijk wat kritiek op ‘License to Wed’. Vooral de Amerikaanse journalisten leken problemen te hebben met het feit dat er geweld wordt gepleegd op twee robotbaby’s, dat de dominee zich continu laat bijstaan door een ‘kwaadaardige’ jongen en dat dominee Frank een aantal zendertjes verstopt in het huis van de twee protagonisten, waardoor hij op tijd kan ingrijpen wanneer ze op het punt om met elkaar te vrijen. Er is inderdaad een ziekelijk element in de film die in een gewone prent niet zou thuishoren, maar het gaat hier wel degelijk om een surrealistische komedie en dus is het iets gemakkelijker om te slikken dat Ben zich een bloedneus laat slaan door dominee Frank en toch blijft verder doen met de cursus en dat de dominee ondanks zijn fratsen heel populair blijft in zijn kerkgemeenschap. Daardoor blijven een aantal scènes erg grappig voor wie in staat is zijn of haar eigen ongeloof op te geven. Toch is het een beetje onrustbarend dat Williams er de laatste jaren niet meer echt in slaagt om mee te spelen in een echt uitstekende komedie en bovendien de donkere kant die hij toont in onder andere ‘One Hour Photo’ en ‘August Rush’ ook in zijn grappigere rollen niet meer lijkt te kunnen afschudden.
Ondanks bovenstaande bedenkingen staat of valt ‘License to Wed’ met de prestatie van Robin Williams. Noch Mandy Moore, noch John Krasinski, slaagt er immers in om een echt interessant personage neer te zetten. Moores Sadie toont namelijk te weinig energie en emotie, terwijl het moeilijk te geloven is dat Krasinski’s slaapverwekkende Ben iemand zo snel zou kunnen raken. Beide acteurs gingen ongetwijfeld gebukt onder het script van Kim Barker, Tim Rasmussen en Vince Di Meglio (naar een verhaal van Kim Barker en Wayne Lloyd) en de regie van Ken Kwapis, die nochtans ook al negen afleveringen van ‘The Office’ voor zich heeft genomen en dus gewend is om Krasinski in goede banen te leiden. Gelukkig zijn Ben en Sadie net aardig genoeg om toch te hopen dat deze twee het volhouden tot het einde, al gebeurt dat volledig volgens de regels van een traditionele romantische komedie. De verhaallijn zit dus volgens de welbekende formule in elkaar, de dialogen zijn soms vrij flauw en de soundtrack is van het slechtste dat we de het laatste jaar hebben gehoord. Het zijn dan ook de gekke hersenspinsels van dominee Frank die ‘License to Wed’ de moeite waard maken… of die ervoor zorgen dat een groot aantal kijkers met enige afkeer de stopknop zullen indrukken.
Hoewel het beeld en de klank meer dan in orde zijn, is dit niet de ideale film om de mogelijkheden van Blu-ray in de verf te zetten. Daarvoor is de muziek gewoon te slecht en bovendien is ‘License to Wed’, net zoals de meeste romantische komedies, niet gezegend met de allerbeste cinematografie. Aan de andere kant zijn er wel de extra’s. Die bestaan uit verwijderde scènes met optioneel commentaar en een aantal originele ‘sketches’ waarin de jonge Choir Boy vragen beantwoordt van zijn fans. Die laatste extra’s zouden deze prent zeker een meerwaarde kunnen geven, maar spijtig genoeg zijn de grapjes wel vaak oneerbiedig, maar zelden grappig. Een gemiste kans.

Technische Fiche:

Regie: Ken Kwapis
Producer: Mike Medavoy, Arnold Messer, Nick Osborne, Robert Simonds
Scenario: Kim Barker, Tim Rasmussen, Vince Di Meglio, naar een verhaal van Kim Barker en Wayne Lloyd
Muziek: Christophe Beck
Editor: Kathryn Himoff
Fotografie: John Bailey

Artistieke Fiche:

Robin Williams
Mandy Moore
John Krasinski
Eric Christian Olsen
Christine Taylor
Josh Flitter
DeRay Davis
Peter Strauss

Met dank aan Warner Brothers

Meer info: www.warnerbros.be

Dirk Vandereyken **