Horror-shooter

Uitgever: Codemasters
Ontwerper: Mercury Steam, Alchemic Productions
Platform: Playstation 3
Genre: Tactical first person shooter

Mensen als H.P. Lovecraft schreven het al en Tim Owens van Iced Earth zingt erover, maar het is dus waar: de mensheid was niet het eerste denkende ras op deze planeet. Nee, nee, nee. Voor Adam en Eva creëerde God namelijk de ‘Firstborn’ in Zijn gelijkenis.

Deze wezens waren emotieloos en (nog veel erger) geslachtloos en dus deed God wat elke man met een béétje testosteron zou doen: Hij trok een streep door Zijn creatie. De Firstborn waren echter zo krachtig dat ze niet zomaar volledig konden vernietigd worden, zodat onze vader hen enkel kon opsluiten in de ‘Abyss’, een alternatieve realiteit die echter nogal saai lijkt. Regelmatig proberen de Firstborn immers los te breken uit hun extradimensionale gevangenis.

‘Clive Barker’s Jericho’ begint nadat er opeens een hele stad, Al Khali, uit de grond is gerezen. Voer voor archeologen, denk je dan, maar nee hoor! In de plaats van een wetenschappelijk team wordt Jericho gestuurd, een geheime eenheid van het Department of Occult Warfare die speciaal getraind is om de Firstborn een flinke trap onder hun reet te geven.

Aanvankelijk krijg je de controle over teamleider Devin Ross en lijkt het eventjes alsof er niet zo gek veel te beleven valt in Al Khali. Ondanks de nodige bevreemdende geluidjes gebeurt er niet zo veel… tot de deuren van de eigenlijke stad worden geopend en het team steeds verder de donkere gangen en catacomben wordt ingestuurd. Daar wachten levende muren die volledig uit organen te lijken bestaan en allerlei emotieloze schepsels Jericho op. Na een tijdje spelen blijkt de stad onder controle te staan van een ex-lid van het Departement, Arnold Leach, die Ross meteen eventjes afmaakt. Daarop probeert de rest van het team te ontkomen, maar dat lukt niet zo goed.

Op dat moment wordt ‘Clive Barker’s Jericho’ interessanter. De dood van Ross blijkt immers een goeddoordacht excuus te zijn om spelers in staat te stellen met diens geest in de huid te kruipen van zijn overgebleven zes teamleden. Elk van hen heeft andere wapens en twee speciale krachten. Zo kan Delgado (die een ‘minigun’ met zich meedraagt) middels een demon vuurtje stoken met zijn vijanden, is Cole in staat om de tijd te vertragen, kan Church (die over een uzi en een katana beschikt) een ‘coole’ bloedwolk loslaten die haar vijanden paralyseert en heeft Jones de mogelijkheid om zichzelf astraal te projecteren. Black heeft dan weer krachtige granaten en een ‘slow motion sniper rifle’ waarmee ze met een kogel verschillende vijanden kan raken. Op eender welk moment kan je in eender welk personage springen, wat ‘Jericho’ zeker een meerwaarde verleent. Het duurt wel even voor je alle mogelijke krachten goed kent, maar gelukkig worden deze voldoende langzaam geïntroduceerd, waardoor je voldoende tijd krijgt om er vertrouw mee te worden.

Jammer genoeg kan je het Jerichosquadron maar twee opdrachten meegeven: volgen of blijven staan. Vreemd genoeg is het vaak een beter idee om alleen verder te gaan en dat kan niet de bedoeling zijn. De reden hiervoor is simpel: de gangen zijn voornamelijk erg nauw, het hele tunnelcomplex voelt erg claustrofobisch aan en er is weinig ruimte om te manoeuvreren. Dit zorgt er meteen ook voor dat het soms erg moeilijk is om de actie te volgen omdat de teamleden elkaar de weg en het gezichtsveld versperren. Overigens schrijven sommige recensenten dat de AI van het Jerichosquadron abominabel is, maar dat is niet helemaal correct. De teamleden proberen wel degelijk weg te duiken en zichzelf te verstoppen… er is alleen niet voldoende plaats! Nu ben je wel in staat om iedereen terug tot leven te wekken, maar wanneer iedereen sterft, is dat natuurlijk niet meer mogelijk. Jammer genoeg voelt ‘Clive Barker’s Jericho’ soms wat evenwichtig aan. Zo kom je onder andere tegenstanders tegen het lijf die je best op afstand neerknalt omdat ze tijdens het doodgaan jouw eigen manschappen uitschakelen, maar is er veel te weinig tijd om dat te doen! Erger, nog: zo nu en dan ben je zoveel bezig met anderen te reanimeren dat er weinig tijd over is voor de echte actie! Een overbodig mechanisme, dus, als je het ons vraagt.

De graphics zijn echter van een erg hoog niveau. Vooral de personages zelf zien er erg gedetailleerd uit en ook het ontwerp van de Firstborn is helemaal in orde. Toch lijkt de omgeving soms te weinig een beroep te doen op de mogelijkheden van een ‘next gen’-machine en zijn de texturen niet altijd even geslaagd. Ook is er te weinig afwisseling in decor en dat ondanks het feit dat je doorheen ‘Clive Barker’s Jericho’ door verschillende era wordt geloodst. Zo kom je in bepaalde delen van de stad terecht in de hoogdagen van het Romeinse rijk, terwijl ook de oude Summeriërs en de nazi’s uit de tweede wereldoorlog aan bod komen. Leuke tegenstrevers, dat wel, en de omgeving reflecteert de veranderende periodes duidelijk, maar uiteindelijk blijken de meeste confrontaties toch steeds opnieuw plaats te vinden in nauwe tunnels. Wanneer er wél optimaal gebruik wordt gemaakt van het idee, zoals in het stukje waar de gladiatorenarena het slagveld vormt, zie je duidelijk dat ‘Clive Barker’s Jericho’ nog heel wat onbenut potentieel heeft. Jammer, dus, dat de vele gangen na een tijdje wat saai aandoen, dat er niet meer opties zijn om jouw squadron te leiden en dat er bijwijlen teveel tegelijkertijd aan het gebeuren is. Geluid en sfeer zijn namelijk dik in orde, al is ‘Jericho’ helemaal niet zo beklemmend en angstaanjagend als we eerst gedacht hadden. Dat komt overigens voornamelijk door de razendsnelle opeenvolging van Firstborn, waardoor je soms geen tijd hebt om schrik te hebben!

Clive Barker, de horrorauteur die onder fantastische romans als ‘Weaveworld’, ‘Imajica’ en ‘Abarat’ schreef en verantwoordelijk was voor een van de meest iconische horrorpersonages ooit – Pinhead uit de op verhalen van Barker gebaseerde ‘Hellraiser’-reeks – zorgde voor het verhaal en stelt dan ook niet echt teleur. Toch zou je betere oneliners kunnen verwachten dan je in ‘Jericho’ gepresenteerd krijgt en is ook het einde een beetje teleurstellend. Jammer, want Barker heeft altijd een meer grafische stijl gehad dan Stephen King en zijn gedegenereerde hersenspinsels vormen visueel dan ook perfecte monsters en beklemmende taferelen.

Samenvattend is ‘Clive Barker’s Jericho’ een nobele poging die echter niet erg evenwichtig aanvoelt en heel wat potentieel onaangeroerd raakt. Misschien zal een eventuele opvolger beter doen?

Dirk Vandereyken ***